=w=" เล่นเอาโทรมไปเลยเหมือนกัน เหอ เหอ เอามาเขียนเตือนใจว่า นารุได้เคยเข้าโรงพยาบาลหลังจากไม่ได้เข้ามานานร่วม 1-2 ปีเต็มๆ...
วันก่อนที่นารุจะไปโรงพยาบาลก็ได้บ่นๆกับเพื่อนใน MSN บางคนว่า ปวดท้อง ตอนแรกก็นึกว่าท้องจะเสียธรรมดาก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย... หลังเล่นเสร็จก็ขึ้นไปนอน >_<"
วันพฤหสับดีที่ 7 เมษายน 2548 ตื่นมาตอนเช้าด้วยสภาพโทรมพิกล ตัวร้อน ปวดท้อง เบื่ออาหาร
[อุตส่าห์แต่งตัวพร้อมไปเรียน +_,+]ทว่าไปไม่ไหวคุณแม่ของนารุเลยพาไปโรงพยาบาลธนบุรี 2 แถวๆที่บ้านนั่นหละ... ไอ้ตอนแรกก็คิดว่าคงจะได้ยาลดไข้ ยาแก้ท้องเสียมา แต่พอหมอถามอาการต่างๆเสร็จ ก็ให้นอนบนเตียง....ตอนนี้หละที่หมอใช้มืออันทรงพลังของหมอกดเข้าไปบริเวณไส้ติ่ง..
นั่นหละโอ..พระเจ้าจอร์จ เจ็บอย่างแรงO_oหมอเลยส่งไปICU รอตรวจอย่างอื่นๆอีก....
ที่มีตรวจก็มี ตรวจเลือด X-ray อัลตราซาวด์ เสร็จสรรพแล้ว.....สรุปว่า เป็นไส้ติ่งอักเสบจริงๆ =w=
หมอก็เลยเตรียมการผ่าตัดให้ภายในบ่ายนั้นเลย *-* ไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าจะได้เข้าห้องผ่าตัด...
หลังจากผ่าตัด 1 ชม. เสร็จแล้วก็โทรมนอนไปทั้งวัน ใครมาเยื่ยมนี่ ไม่ได้สนใจเลย นารุคนนี้นอนลูกเดียว อิอิ... :D
วันศุกร์ที่ 8 เมษายน 2548 สุดยอดแห่งความว่างงานและเรื่องวุ่นวายของน้ำเกลือ....
วันนี้เริ่มขยับเนื้อขยับตัวได้มากขึ้นแต่เจ้ากรรมสายน้ำเกลือนี่สิ เกะกะอย่าบอกใคร เผลอทับไปๆมาๆตลอดเวลา เข้าห้องน้ำก็ต้องลากมันเข้าไปด้วย [พูดถึงเรื่องเข้าห้องน้ำ -w- ไม่คอยลำบากขนาดต้องมีคนมาผยุงมาก่อน เหอ เหอ] และความสุขอย่างเดียวที่ทำได้คือ การดูทีวี....ที่โรงพยาบาลก็ดีมีUBC ให้ดูตั้ง 3 ช่อง.. มี Cartoonnetwork HBO SportAction ก็ใช้ได้ยั่งน้อยก็คงแก้ขัดไปได้บ้าง..[แก้ขัดตั้งแต่ 6 โมงเช้าจนถึง 4 ทุ่ม] และแล้ววันนี้นี่เองที่รู้ถึงความทรมานเวลาหัวเราะ =[]= เพราะหัวเราะทีนึง ก็จะเจ็บแผลไปทีนึง รวมไปถึงการไอและจามด้วย...
โอ๊ะ ลืมความสุขของอาหารมื้อเเรกไปได้ยังไงกัน... น้ำซาวข้าวและน้ำซุป[ยอมรับว่าอร่อยจริงๆ]
วันนี้มีคนมาเยื่ยมเช่นเคย แต่เริ่มทักทายกันได้แล้ว 'w'
วันเสาร์ที่ 9 เมษายน 2548 วันที่รอคอยเพราะหมอสั่งว่ากลับบ้านได้แล้ว \-w-/
เป็นวันเดียวที่รู้สึกตื่นมาอย่างมีความสุขเพราะจะได้กลับซะที... วันนี้เหล่าหมอที่ร่วมผ่าตัดไส้ติ่งก็มาเยื่ยมเรื่อยเป็นพักๆตั้งแต่เช้าจนสายๆก่อนจะออก -w- วันนี้ไม่ค่อยมีอะไรสำคัญแค่ยิ้มไม่หุบเหมือนคนบ้านิดหน่อยตลอดทาง[พยายามกัดปากตัวเองไว้จะได้ไม่ยิ้มแต่เอาไม่อยู่] เดี๋ยววันศุกร์หน้าก็ต้องไปให้หมอตรวจแผลอีกทีนึง... มียามาให้นิดหน่อย และข้อควรระวังอีก 2-3ข้อเกี่ยวกับการดูแลรักษาแผล... [แผลภายนอกหายใน 3 วัน แต่แผลภายในหายใน 3 สัปดาห์]
สิ้นสุดการเดินทางเหมือนไปเข้าค่ายเลย เหอ เหอ 3 วัน 2 คืน แต่ไม่สนุกเอาซะเลย
ค่าพยาบาลสไตล์เอกชนก็ร่วมเข้าไป 40000 กว่าบาท แต่ดีที่มีประกันเลยช่วยไปได้เยอะ จ่ายไปแค่3000เศษ...
เรื่องราวประสบการณ์แปลกใหม่ในชีวิต....[เวอร์ไปรึเปล่าหว่า อิอิ]
+_,+ ขอบคุณสำหรับผู้ที่สละเวลามาอ่านนะฮะ
ขอฝาก BLOG หน้าไว้ด้วย อิอิ